ROMAN - Kamİlo Xose Sela

PASKUAL DUARTENİN AİLƏSİ

 

Tәrcümә: Saday Budaqlı

 

(roman, sonu)

 

12

 

– Səni beş barmağım kimi tanı­yıram!

– ...

– Sənin bədənin yağışlı havadan qorxur!

– ...

– Yay günəşindən də!

– ...

– Dekabr sazağından da!

– ...

– Çaxmaq daşı kimi bərk döşlərimi onun üçün bəsləmişdim!

–...

– Şaftalı kimi təzə-tər ağzımı ondan ötrü bəsləmişdim!

– ...

– Sənin üçün iki uşaq dünyaya gətir­məmişdim ki, atın şıltaqlığına döz­sünlər, gecələr qapı-pəncərədən əsən küləyə dözsünlər!

– ...

O, havalanmışdı, çölpişiyi kimi qızmışdı... Haqlı tənəni dinməzcə qəbul elədim.

– Sən də qardaşının tayısan!

Arvadım mənə zərbəni namərd­cə­sinə, ancaq ləzzətlə vurdu...

Əgər çöldə tufana düşmüşüksə, qaçmaq mənasızdı – onsuz da islanıb, lap bərk yorulacağıq. İldırım bizi təşvişə salacaq, ürəyimiz daha şiddətlə döyünəcək.

– Atan Esteban quyruğunu qorxu­dan necə qısdığını görəydi!

– ... 

– Sənin qanın durudu, torpağa düşən kimi hopur!

– ...

– Arvadın gör səninlə necə danışır!

– ...

O, sakitləşəcək, ya yox? Günəş hamı üçün işıq saçır, ancaq albinosun gözünü qamaşdıran işıq zəncinin heç vecinə də deyil.

– Bəsdir!

Ay parçasına oxşayan oğlumun on bir aylığında ölümündən sonra, anam məni qəlbimdəki kədərə görə danlamağa ürək eləmirdi. 

Bunları ona açıqca dedim.

– Od bizim ikimizi də yandıracaq, ana.

– Nə od?

– Sizin oynadığınız od.

O, təəccüblə üzümə baxdı.

– Nəyə görə deyirsən?

– Ona görə deyirəm ki, biz kişilər çox qəddar oluruq.

– Əlinizdən də heç nə gəlmir.

– Hər şey gəlir!

Nə o başa düşürdü, nə anam. Arvadım mənə baxırdı, mənimlə danışırdı... Ax, əgər o mənə baxmasaydı!

– Bilirsənmi, canavar kolluqda necə vurnuxur, qırğı buludlara necə baş vurur, ilan daşların arasında necə pusquda durur?

– ...

– Kişi onların hamısından qəzəblidi!

– Bunları mənə niyə deyirsən?

– Elə-belə!

İstədim deyəm: “Çünki sizi öldürəcəyəm!” 

Ancaq bu sözləri dilimə gətirə bilmədim.

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

Mənimlə baxışları belə ismətli qadınlara təhqir sayılacaq əxlaqsız, qaragün bacım qaldı.

– Eşitdin?

– Hə.

– Heç vəchlə inanmazdım!

– Mən də.

– İtirilmiş adam olduğumu heç vaxt düşünməzdim.

– Sən itirilmiş adam deyilsən.

Külək kolları yırğalayır, uşaqları öldürüb dənizə tərəf uçan həmin külək... Pəncərə tayı yanıqlı səslə cırıldadı.

Rosario doluxsundu.

– Niyə deyirsən ki, itirilmiş adamam?

– Mən demirəm. 

– ...

– Bu qadınlar deyir.

Alovun şöləsi nəfəs alırmış kimi qalxıb enirdi; mətbəx asetilen qoxuyurdu, kəskin iy əsəblərimi qıcıqlandırır və o vaxtlar həyəcandan xali olan mənim bu zavallı, məhkum bədənimi lərzəyə gətirirdi.

Bacımın rəngi qaçmışdı; yaşadığı həyat öz amansız nişanəsini onun gözlərinin altına həkk etmişdi. Məni sevdiyi qədər, mən də onu sevirdim.

– Rosario, bacım...

– Paskual...

– Hər ikimizi pis günlər gözləyir.

– Hər şey yoluna düşər...

– Allah özü kömək olsun!

Anam sözə qarışdı: 

– Onun necə yoluna düşəcəyini görmürəm.

Arvadım rişxəndlə gülümsəyib, ilan kimi zəhərini tökdü.

– Əgər ümid Allaha qalıbsa, bundan da pisi olmaz!

Allah hamıdan ucadı və onun qartal kimi iti gözləri var; ən xırda şey də nəzərindən qaçmaz.

– Əgər Allah hər şeyi yoluna qoysa?

– O bizi çox da sevmir...

 

Mətn bütöv halda "Xəzər" dünya ədəbiyyatı dərgisinin 3/2015 nömrəsində çap olunub

DİGƏR MƏQALƏLƏR